Babalar'a baba vasiyeti

 
Bir tarafta zamanın tahrif edemediği yüzüyle Selçuklu ve Osmanlı eserleri. Diğer tarafta iki ay içinde çürümeye başlayan deprem evleri.

Tarihine basma kalıp, önyargılı, dramatik ve travmatik bir pencereden bakan bir millet olduk. Her sene tahta tüfeklerle yeniden yeniden kurtarılan şehirlerimiz ve Yeşilçam sayesinde yozlaştırdığımız cengaverlerimiz bu komik, ancak hazin takıntımızın en bariz iki örneği.

Atasıyla bütün dil, din ve töre bağı koparılmış bir milletin geçmişini yad ettiği yegane mekanlar, rüzgar ve fırtına bir yana, art niyet ve ihmale rağmen yüzyıllardır ayakta durabilen ecdad yadigarı mimarî eserler ne yazık ki. Ve ne yazık ki, elde avuçta kalan üç beş eser de bugün, modernleşme tantanası içinde tüm ahlaki ve estetik temellerini yitirmiş olan insanımızın ürettiği ucube ve çirkin betonarme yığınlarının arasında mağrur, ama yalnız bir şekilde terkedilmiş bir halde.

Bir tarafta zamanın tahrif edemediği yüzüyle Selçuklu ve Osmanlı eserleri. Diğer tarafta iki ay içinde çürümeye başlayan deprem evleri.

Bir yanda gittiği her şehre bir başkent medeniyeti taşıyan ecdadımız, diğer yanda başkent yutan kültürel ve mimari çöplüğümüzle biz. İznik, Bilecik, Bursa, Edirne ve İstanbul, hiç bugünkü kadar hoyrat bir dönem geçirmiş miydi acaba?

Biz kavak dikiyoruz topraklarımıza. Kavak, çabuk büyüyen kolay paranın simgesi ağaçlar içinde. Osmanlı söğüt dikmiş, gittiği her ile. "Ben tüm benliğimle ilelebed buradayım" dercesine. Farkımız bu.

Farkımız ne saltanat yerine cumhuriyeti oturtmuş olmamız, ne de televizyon karşısında kola içiyor olmamız. Bizim de başımızda iktidarda kırk yılını tüketmiş siyaset adamlarımız var.

Farkımızın farkına, Bilecik'te Şeyh Edebali'nin türbesine adım atar atmaz varıyorsunuz. Ertuğrul Gazi'nin vasiyeti, bugün yaşadığımız "verdimse verdim" ve "dün dündür" sözlerinde ifade bulan umarsız devletlü anlayışımıza neşter vuruyor.

Bu vasiyet, halkını karınca mertebesinde gören, yargı kurumlarını hakkı seslendirenleri susturmak için kullanan, milletin iradesini postallarıyla ezen ve tüm bunlara rağmen yeniden iktidar hesapları yapan anlayışa ithaf edilir.
"Ey Oğul! Beysin
Bundan sonra öfke bize, uysallık sana
Güceniklik bize, gönül almak sana
Suçlamak bize, katlanmak sana
Acizlik bize, yanılgı bize, hoşgörmek sana.
Geçimsizlikler, çatışmalar, anlaşmazlıklar bize, adalet sana
Kötü göz, şom ağız, haksız yorum bize, bağışlama sana
Ey oğul!
Üşengeçlik bize, uyarmak, gayretlendirmek, şekillendirmek sana
Ey oğul!
Sabretmesini bil, vaktinden önce çiçek açmaz
Şunu da unutma!
İnsanı yaşat ki Devlet yaşasın
Ey oğul!
Yükün ağır, işin çetin, gücün kıl'a bağlı
Allah (C.C.) yardımcın olsun!"