Ben, oldu bitti kendi evimin dışında bir yerde yatmaktan sıkılırım. Misafirlikte rahat edemem. Zorunlu olarak kentler arası yolculuklar yapmışsam, yüzümü kızartıp davet edenlerin evinde kalmak istemediğimi söylerim. Otel veya misafirhane tercihimdir. Evde kalmak için ısrar ederlerse sıkılırım, reddetmek için bahane uydurmaya kalkışırım. Otel odasında da tek kalmak isterim. İki kişilik odada kalamam. Misafirliğe gitmişsem, acele tarafından eve dönmeye can atarım. Bu yüzden yolculuklardan hazzetmediğimi söyleyebilirim. Yorgun olduğumu, işim olduğunu ileri sürmeye çalışırım.

Otel, hastaneye göre, ev ortamına daha yakın. Doğrudur, hastanede, ancak hasta olunduğunda kalınır. Otelde kalmak için hasta olmak şart değildir. Ama ikisi arasında "kalacak yer" ortak paydayı oluşturuyorsa, büyük fark, otelde istemediğin takdirde odana kimsenin girememesidir. Hastane öyle değil, hastanenin ilgilileri, hasta için gerekli gördükleri her an odaya ruhsatsız girebilir. Hastane koğuşlarının sözünü etmiyorum. Sözünü ettiğim, her şeye rağmen, hastanenin özel odasıdır. Buranın adı "özel" sıfatını taşımasına rağmen, "özellik" hastanın o odada bir başına kalıyor olmasına dayanıyor. Yoksa hastane görevlilerinin girip çıkmasını engelleyen bir durum söz konusu değil. Böyle olunca da, buradaki "özel" olma durumu özel bir anlam içeriyor ve mahremiyet halini dışarıda tutuyor.

Özgürlük, bir şeyi yapma veya yapmama imkânını kişinin kendi elinde bulundurabilmesi durumudur. İnsan, kendi odasının duvarına istediği gibi dayanabilir, ona temas edebilir. Ama bunu bir hastane odasının duvarında yapamazsın! Senden önce bu odadan gelip geçenlerin kim olduğunu, onların hangi hastalıklarla malul bulunduğunu bilemezsin ve bu bilemeyiş, senin, o odada rahat hareket etmeni engeller. Teorik olarak konuştuğum anlaşılıyordur umarım. İnsan, durduk yerde, kendi odasının duvarıyla da her an temas halinde değildir; ancak bu imkân insanın kendi elindedir. Ötekindeyse, elinde böyle bir imkân yoktur. Otel odası da bu yüzden hastane odasını andırır. Ama onunkindeki kısıtlama hastana odasının niteliğinde değildir.

Bir hastane odasında insan ancak hasta olduğunda kalabilir. Düşünün ki, evinizdeki odanızın kapısı ikide birde açılıyor ve birileri girip yerleri temizlemeye, masanızın üstündeki eşyanızı kaldırmaya yahut nabzınızı, tansiyonunuzu ölçmeye kalkışıyor. Veya sabahleyin, birileri ekip halinde odanıza giriyor ve sizin sağlığınız üzerine konuşuyor. Katlanılır bir olay mıdır bu? Ama bu katlanılmazlığa hastane odasında katlanırsınız ve ancak orada katlanırsınız. Daha da tuhafı, bu rahatsız edilmeyi beklersiniz. Çünkü bu rahatsız edilmekte sizin hayatınız söz konusudur. Daha daha tuhafı, size bu rahatsızlığı verenlere minnet hissi duymanızdır.

Soğuk bir el, koltuğunuzun altına koymak üzere size derecenizi uzatıyor; aynı soğuk el nabzınızı tutuyor.. bu esnada gözler duvarın soğuk çeperine çakılı duruyor.. iş bittikten sonra soğuk adımlar kapıdan dışarıya yöneliyor, ama dışarıya çıkmadan bir an önce, somyanızın ayak ucundaki çizelgeye kafasında tuttuğu rakamları geçiriyor, sormamışsanız tek kelime etmeden çıkıp gidiyor. Hemşiredir. Sormuşsanız, söylüyor: "Ateşiniz 37o." O kadar. Başka bilgi yok. Ama soruyorsunuz: "Nabız?" Cevap: "75."

Ve nihayet terk edilirsiniz. Geriye kalan yorgunluk mudur, uykusuzluk mudur, sancı mıdır, nedir; yoksa bunların hepsi midir, yahut hiçbiri değil midir? Hayır, hiçbiri değildir bunların, kalan, yalnızca hastalıktır. Kendi hastalığınız. Ateşinizin 37 derecede seyrettiği, nabzınızın dakikada 75 vurduğu ve böylece görünüşte her şeyin normal seyrinde devam ettiği bir hastalık hali. Bir an hiçbir şeyi umursamazsınız, kaldığınız yer evinizde kendi odanız mıdır, bir otel odası mıdır, bir hastane odası mıdır, önemini yitirir.. çünkü bir hasta her yerde kalabilir, fırında bile..

RASİM ÖZDENÖREN

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu