DEP'li eski milletvekillerinin Avrupa Birliği (AB) istediği için bırakıldıklarını söyleyenlerin dedikleri doğru: AB aşkı, Avrupa Parlamentosu baskısı, yabancı dostların uyarıları araya girmeseydi, dört eski milletvekilinin hapis süresi on yılla sınırlı kalmayacaktı. Yeniden yargılamayı gerektiren AB ile uyum amacıyla gerçekleştirilmiş anayasa değişikliği gündeme gelmeyecekti de ondan… Evet, söylenen doğru: DEP'liler AB irtibatı sebebiyle serbest bırakıldılar…

Ancak bu doğru tespiti yapanların bunu yadırgamaları doğru değil. Esas yadırganması gereken, anayasal ve yasal teminat altındaki bir siyasî partinin kapatılması, TBMM üyelerinin aynı sıralarda hizmet verdikleri arkadaşlarının dokunulmazlıklarını kaldırmakta zorlanmaması ve DEP'li milletvekillerinin yaka paça tutuklanmasıydı… DEP'e ve DEP'li milletvekillerine reva görülen muamele, Türk demokrasisi için kolay unutulmayacak bir sayfa teşkil ediyor.

Irk temeline dayanan politika, tıpkı din temelli politika gibi, yanlıştır. Yanlış yapan partiler çıktı demokrasi tarihimizde; her yanlışlığı mahkemelere havale etme kolaycılığımız yüzünden çoğu kapatıldı o partilerin… Oysa, demokrasi tahammüllü olmayı da gerektirir; partilerin çoğu henüz demokratik tahammül zorlanmadan kapatıldığı için, verilen kararların haklılığı bugün bile tartışılıyor. Mahkeme tarafından tahliye edilen DEP'lilerin neden cezaevine konulduğunu pek az hatırlayanımız var…

Bunun bir sebebi şu: Uzun yıllar 'tabu' olarak bir kenara itilen çetrefilli konuları bugün daha rahat tartışabiliyor Türkiye; sorunların üzerine gidilince çıkış yolu bulmak da mümkün olabiliyor. 3 Ağustos 2002 tarihinde, yani geçen Meclis ve DSP, MHP, ANAP'ın ortağı olduğu Ecevit Hükümeti döneminde, bir dizi anayasa değişikliği gerçekleştirildi; DEP'li milletvekillerinin cezaevinden çıkışıyla sonuçlanan süreci başlatan işte o değişikliklerdir. MHP ne söylerse söylesin, bugünkü sonucu, içinde yer aldıkları hükümetin cesur adımına borçluyuz.

Yargıtay'dan çıkan tahliye kararı bir yönüyle daha da önemli: Son iki yıl içerisinde çıkartılan anayasa değişiklikleri ve o değişiklikleri yansıtmayı amaçlayan uyum yasaları Türkiye'yi çok daha demokratik ve insan haklarına saygılı bir ülke haline getirdi; ancak, yasal çerçevenin uygulanmasında sorunlar yaşanmaya devam ediyordu. Tahliye kararı, şimdiye kadar direnen bürokrasinin de yeni döneme ayak uydurma niyetine işaret ediyor. "Yargı direniyor" veya "Bürokrasi karşı" türü yaygın kabullerin gözden geçirilmesini gerektirecek çapta bir yeni gelişme bu.

Kararın TRT Kürtçe yayını başlattığı gün çıkması da simgesel bir önem taşıyor. Henüz yargılama devam etse de, sadece adlî bir düzeltme yapmış olmadı, çok önemli bir konuya verdiği refleksini de değiştirdi Türkiye. Anadilde yayın bu değişimle irtibatlı; DEP'li milletvekillerinin cezaevinden salınıverilmeleri de öyle. Yarınlarda, aynı yolda başka olumlu gelişmeler de bekleyebiliriz. Korkular yerini anlayışa bırakıyor.

Ancak, anlayış karşılıklı olursa bir değer taşır. Devletin kendini değişen şartlara göre yeniden ayarlaması anlayışın bir tarafını teşkil ediyor; sorunun öteki tarafının da davranışını yeni şartlar istikametinde değiştirmesi şart. Tek taraflı bir anlayış değişikliğinin kalıcı politikaya dönüşmesi epey zordur çünkü. 'Yeni şartlar'ın başında ise, varolan bütün sorunların demokrasi içerisinde çözülmesi ilkesi geliyor. Demokrasi dışı yöntemleri geçerli kılacak ortam ortadan kalkınca, o yöntemleri tercih edenlerin de davranışlarını değiştirmeleri beklenir. Zor, ama gerekli bir değişimdir bu.

Türkiye kendini değiştirme yönünde adımlar atabilen şaşırtıcı bir ülke. Başkalarının bayağı çalkantılar sonucu sancılı gerçekleştirebildiği değişimleri daha kolay hayata geçirebiliyoruz. Biraz gecikmeli geliyor değişim, ama sonunda geliyor ya, o önemli. Çözümü önünde yıllarca ayak sürünülen bir sorunu hayırlısıyla geride bıraktığımız için sevinebiliriz.

Umarız, bu sevinci kursağımızda bırakacak, yapılanları geçersiz kılacak yanlışlıklarla karşılaşılmaz.

FEHMİ KORU

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu