Karşılaşmanın genelinde birbirne benzer iki takımın ikinci yarıdaki görüntüleri daha zevkli ve heyecanlıydı. Atılan gollerin hazırlanışı ve filelere giden topun güzelliği asılnda bu maça hiç yakışmadı. Her 2 yarıda da temposu yüksek bir karşılaşma izledik ama adeta birbiriyle pas hatası yapmaya çalışan oyuncuları da görmedik değil. İstanbulspor'un kontraataktan kazandığı 2 gol, Galatasaray defansını ne kadar aciz olduğunu sergiledi. İstanbulspor'un defansı da farklı sayılmazdı. Uche ile Yalçın'ın uyumsuzluğu yanında ağır kalışlarından bu zaaflar belirgindi.

Galatasaray'ın attığı gollerdeki estetik gerçekten nefisti. Son haftalarda form grafiğini alışkanlığı kazandıktan sonra yükselten Necati, bence Hagi'nin listesinde yerini buldu. Ayhan'dan Prates'ten kaptan Bülent'ten ve hatta Bratu'dan şüpheliyim. Eğer Hasan Şaş, gençler ve yenilenme listesinde yer almazsa ona da şaşırmam. Geleceğin takımını hazırlama safhasında bu takımda yerini garanti edecek, kaç kişi var acaba? Tamam iddialı bir maç değil ama 'Popstar Yarışması' gibi futbolcunun kendini sergileyeceği sahneler değil mi buraları?

İstanbulspor tehlikeli bölgenin dışında oynuyormuş gibi verdiği pozitif görünümle bence daha üstündü. Korku, heyecan, stres Sarı-Siyahlı takımda yaşanmadı. Sertlik bile yapmadan sadece futbol oynamayı düşündü. Aykut Kocaman'ı kocaman bir kalple alkışlıyoruz. Ne kadar soğukkanlı ne kadar centilmen. İşte futbol yöneticisi böyle olur. Dünkü maç bana sadece golleri izlettirirken, saydığım güzellikleri de gösterdi. Bence de bu yeterliydi.

TAYYAR ÖZDEMİR

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu