Hükümetin hazırladığı Yüksek Öğretim Kurulu taslağı Türkiye'yi üçe böldü. Birinci gruptakiler ne olursa olsun bu girişime karşı çıkanlar, ikinci grup taraftarlardır. Bir de her şartta dokunulmazlıklarını muhafaza etmeyi başaran üçüncü gruptakiler vardır. Bu gruba girenler, "değişiklik gerekli ama zamanı değildi" sloganıyla iki tarafın da dostluğunu kazanırken çözüm için somut bir takvim öneremiyorlar. Zaman her şeyin ilacıdır kabilinden, bir denge politikasını işaret emekle yetiniyorlar.

Türkiye'de bazı konuların zamanından önce gündeme geldiği alışık olunmayan bir şey değildir. Ama toplum böyle davetsiz misafirlikleri ustalıkla ve hızla tasfiye etmektedir. Bugün de gündeme uzay hakları yasası gibi bir konu gelecek olsa herhalde bu anlamsız olurdu. Ancak, YÖK Yasası için bunu söylemek pek mümkün değildir. Hatta, hiç mümkün değildir. Türkiye'nin kronikleşmiş ve birçok önemli probleme kaynaklık eden bir üniversite sorunu vardır.

Üniversitelerin özgürleşememesi, demokratikleşememesi, bilim üretememesi ve yönetilememesi, Türkiye'nin toplam değerine olumsuz etki yapmaktadır. Sivil toplum güdükleşmekte; yetenekli, yaratıcı ve donanımlı bireyler yetiştirilememektedir. Üniversiteye girişten mezuniyete kadar bütün aşamalarda adaletsizlik ve sorunlar yaşanmaktadır. Öğretim üyeleri, disiplin, terfi ve tayin gibi kırbaçlarla baskı altında bulunmaktadır. Herkesin üzerinde mutabık kaldığı bir liyakatsızlık hali sisteme egemendir. Üniversiteler özgür siyasetin tarafı olamazken, ideolojik kamplaşmaların esiri durumuna düşürülmüştür.

Sorun sadece içeride yaşanmamaktadır, Türkiye uluslar arası bilim ve akademi arenasında da başı önde gezmektedir. Üniversite kalitesi, bilimsel makale üretimi, buluşlar ve akademik yayın standartları gibi bütün evrensel istatistiklerde en gerilerde seyredilmektedir.

Sahip olduğu en değerli kurumlardan birisi bu denli gerilemiş ve işlevinden uzaklaşmış olan bir ülkenin, soruna neşter vurmak için daha neyi beklemesi gerekir? Üniversitelerin rehabilite edilmesi Türkiye için enflasyondan, trafikten ya da sosyal güvenlik sistemine çeki düzen verilmesinden çok daha önemlidir. En az bunlar kadar ertelenemez bir sorundur ve cesaretle üzerine gidilmelidir.

Bu ülkede, demokratikleşmenin her adımına "şimdi zamanı değil" diyerek karşı çıkan bir anlayış vardır. Eğer bu slogan anlamlı olsaydı her biri bir başka acil soruna derman olan uyum paketleri çıkmaz, kısmen de olsa fikir özgürlüğü sağlanamaz, anayasa değiştirilemez ve Türkiye sözgelimi AB yolunda da olmazdı.

"Şimdi zamanı değil" politikası, statükocuların, statükodan iktidar devşirenlerin sığındığı bir değişime direnme taktiğidir.

Hükümetin getirdiği YÖK tasarısının eleştirilmesi gereken yönleri vardır; en önemli konu da tasarının eksikleri vardır. Ancak, YÖK muhitlerinin o tasarıya karşı söyleyecek sözleri yoktur. Zira besbelli ki onlar, değişimin her türüne, tümden değişim fikrine karşıdırlar. Üniversitelerin demokratik ve özgür kurumlar haline gelmesine itirazları vardır. Türk eğitim sisteminde bindelik değerle ifade edilen İmam Hatip Liseleri mezunlarının üniversiteye girişlerini bir rejim sorununa dönüştürme gayreti de demokratik direnci perdelemekten öte zerre kadar anlam taşımamaktadır.

Değişen, değişmesi gereken YÖK ve üniversite sistemidir; üniversiteye giriş bunun sadece bir detayıdır. Bütünü yok sayıp, bu ayrıntıya odaklanmak da sistemin yenilenmesinin ne kadar gerekli olduğunu göstermektedir.

Meslek liselerinin üniversiteye girişi hiç değişmese diğer maddelere razıymış görüntüsü veren, sahte bilim maskesi düşmüştür. Önceki iktidar dönemlerinin karmaşasından yararlanarak ertelettikleri yasa değişikliği şimdi artık kapıya dayanmıştır. Tasarının masada olduğu 1,5 yıl boyunca sürekli zaman isteyen ve katkı sağlamak yerine vakit kazanmaktan medet uman YÖK'ün mevcut yönetimi için deniz bitmiştir.

Meclis'in önünde şimdi, bu tasarıya sahip çıkmak ve eksik yönlerini tamamlamak gibi önemli bir görev bulunmaktadır.

MUSTAFA KARAALİOĞLU

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu