AYŞE OLGUN
Babasının mesleği dolayısıyla Anadolu'yu adım adım gezen Tülay Battal eğitimini tamamladıktan sonra İstanbul'da işe girmiş ancak hiçbir zaman Anadolu ile bağını koparmamış. Çünkü Battal'a göre Anadolu, insanıyla, sahip olduğu maddi ve manevi kültürüyle tam bir cennet. Uzun yıllar Pirelli Lastikleri'nde çalışan ve emekli olduktan sonra televizyon programları hazırlayan Battal, şimdi ise vaktini yıllarca kadınlardan dinleyip not aldığı bilgileri yemek ve pratik bilgi kitabı yapmakla geçiriyor. Bu eserleri oluşturmada rahmetle babasının büyük emeği olduğunu söyleyen Battal, "Biz çocukken babam Anadolu'yu iyi tanıyın" derdi. Bu sözü kulağımda küpe ettim ve küçük yaştan itibaren öğrendiğim herşeyi yazmaya başladım" diyor.

Battal, hayatını her anlamda dolu dolu yaşamış. Evlilik, iş, annelik derken o vaktinin bir bölümünü de hastanelerde günüllü çalışarak geçirmiş. Battal, hastanede yatan özellikle çocuklarla yakından ilgilendiğini onlara masal ve fıkralar anlatıp bilmeceler sorduğunu ve bu bilgiden çocukların biraz olsun moral bulduğunu anlatıyor. Battal, Anadolu'dan gelen ve kalp damarında kan pıhtısı olduğu için ölümle pençeleşen 7-8 yaşındaki bir çocuğun ise yalvarmalarını hiç unutamıyor: "Tülay Teyze, ne olur beni kurtar, ölmek istemiyorum. Beni kurtarırsan babam sana memleketten çuvallarla nohut gönderir diye ağlayan bu yavrucağı hâlâ hatırladıkça gözlerim doluyor. Sözlerini ise uzun yıllar hatırladıkça nohut yiyemedim." Battal, şimdi çocuklara anlattığı bu masalları derleyerek çocuk kitapları hazırlamış.

Eski güzellikler yok oluyor

Anadolu insanının sıcaklığını, misafirperverliğini, paylaşımcı yanını yaptığımız konuşmada sık sık dile getiren Battal, "Babam memur olduğu için Anadolu'yu adım adım gezdik. Her bölgede pişen yemek, yapılan elişi, edilen sohbet ayrı bir güzellikteydi. Evlerde kokulu yiyecekler başkası heveslenmesin diye fazla pişirilmezdi. Yarım metre ip, bir avuç parçası büyüklüğündeki bez parçası bile çöpe atılmaz değerlendirilirdi" diyor. El hünerleri dışında Anadolu insanının yardımlaşma konusunda da çok hassas olduğunu belirten Battal, şu örneği veriyor: "Bütün sokak ahalisi erişteyi birlikte keserdi. Kesim bittikten sonra herkes bir ölçü sokakta o yıl erişte kesemeyen ailelere götürürdü ve böylece onların da kışlık erişte ihtiyaçları karşılanırdı"