Maraşlı bir aileden gelen Necip Fazıl, 26 Mayıs 1904'te doğdu. Yahya Kemal, Ahmet Hamdi, İbrahim Aşki gibi ünlü edebiyatçılardan aldığı derslerin ardından Sorbonne Üniversitesi'nde felsefe okudu. İlk şiirleriyle büyük ve haklı bir şöhret edindi. Şöhretinin zirvesinde iken felsefi arayışlarını sürdürdü ve 1934 yılında, koyu bir bohem hayatı yaşarken Beyoğlu Ağa Camii'n-de vaaz vermekte olan Abdülhakim Arvasi ile tanıştı ve bir daha da ondan kopmadı.

Şiiri, iç âlemin sesi idi

İlk şiirini on yedi yaşında iken yazan Üstad'ın Örümcek Ağı ve Kaldırımlar adlı şiir kitapları onu, çağdaşı şairlerin en önüne çıkardı. İki kitabı da edebiyat çevrelerinde büyük heyecan uyandırmıştı. Tekke şiirinin verimlerini modern Fransız şiiri ölçüleriyle değerlendiren, insanın evrendeki yerini araştıran şiirlerinde, madde ve ruh problemlerini, iç âlemin duygu ve tutkularını dile getirdi. Şiirinde sağlam bir dil ve teknik kullanan Necip Fazıl, şiirin yanısıra oyun ve hikayeler de yazdı. Başta İdeolocya Örgüsü olmak üzere düşünce eserleriyle kültür hayatımıza büyük hizmetler verdi ve çalışmalarıyla Kültür Bakanlığı Büyük Ödülü'nü, Milli Kültür Vakfı Armağanı'nı ve TYB Üstün Hizmet Ödülü'nü aldı. Ayrıca Türk Edebiyatı Vakfı'nca 1980'de verilen beratla 'Sultan-üş Şuara' (Şairlerin Sultanı) unvanını kazandı.

Adı Büyük Doğu'yla özdeş

Kısakürek'in adı, 1943'te çıkarmaya başladığı ülkenin en uzun ömürlü dergilerinden Büyük Doğu ile özdeşleşti. Büyük Doğu, polemikleri, yazıları, değişik çevrelerden yazarları ve etki gücüyle dini yayınların bulunmadığı 1950 öncesi dönemde özellikle gençlerin dini kültürle tanışmasında önemli rol oynadı.

Ömrünün son günlerini, Erenköy'deki evinde geçiren, Necip Fazıl, uzun süren bir rahatsızlığın ardından 25 Mayıs 1983'de vefat etti. Türk yazın ve fikir dünyasının öncülerinden, yaydığı fikirler ve oluşturduğu birlik düşüncesi ile ülkenin yetiştiriği nadir münevverlerden olan Üstad o günden beri Eyüp sırtlarındaki kabrinde mukim.