Hükümetin tüm iyi niyetli girişimleri menfaatçi statükocuların anlayışsız ve acımasız engellerine çarpmış olmasına rağmen, konuyu artık çözülmesi gereken sosyal bir sorun olarak ele almak gereğini kabul eden İHL dışında bir kesim de ağırlığını hissettirmektedir. TESEV ve bu konuda yapılan ciddi bir başka araştırma, farklı açılardan İHL sorununu incelemişlerdir.

TESEV, İHL'ler konusunda toplumsal uzlaşma sağlayacak bir öneri ile gelmekte ve bu kapsamlı önerisinin her kesim tarafından tartışılmasını önermektedir. Biz bu çalışmayı tartışmaya değer görüyoruz. Ancak tespitler ve çözüm önerilerine katıldığımız ve katılmadığımız noktaları belirtmek istiyoruz. Ömer Kayır, Şükrü Karaca ve Yılmaz Şenyüz tarafından gerçekleştirilen "Mesleki ve Teknik Eğitim Alanındaki Problem-ler" konulu araştırma da, özellikle mesleki eğitimin yok edilişini ortaya sermesi bakımından önemlidir. Ancak burada onu değerlendirmemiz zaman ve yer açısından mümkün olmadı. İHL'ler ile ilgili tespit ve önerilerimizi sunmak istiyoruz.

Bazı tespitler

İmam Hatip Liseleri açıldıkları günden beri bir kesim tarafından bir sorun haline getirilmeye çalışılmaktadır.

İçimizdeki tercümanlar
Sıkıntı devam ederken daha çok okumuyor ve daha çok

yazmıyorsunuz, yazmadıkça daha çok üretmiyor, daha çok ekonomik sıkıntıya düçar kalıyorsunuz.

Sanayi devriminden bu tarafa çok daha net olarak ortaya çıkan bir kavga yaşıyor dünya ulusları. İnsanlığın var olduğu hemen hemen her dönemde var olan ama bir şekilde gizlenen, süslenen bir kavga bu. Sömüren kendine özgün olmayı sürdürmek için olabildiğince hoyrat ve olabildiğince ısrarlı davranırken, sömürülenden de kendine özgün olmayı terketmesi talebinde bulunuyor.

Mantıken de bu talepte bulunması gerekiyor çünkü kendine özgün olmak sömürülmemenin birinci ve temel şartı. Hindistan'da İngilizlerin Hint kumaşı tezgahlarında görev yapan ustaların özellikle o tezgahların olmazsa olmaz şartı olan sol ellerini bileklerinden kesmesi, Gandhi'nin uzun yürüyüşten sonra ülkesinde İngilizler tarafından ele geçirilen tuz tersanelerinin kullanılmaması için Hint okyanusundan bir avuç su alarak: "Benim halkım gerekirse tuz yerine bunu kullanır" diyerek direnmesi esas itibariyle kendine özgün olmanın değişik ama numune-i imtisal olacak uygulamalarıdır. Sömüren ülke kendi içinde kurduğu ekonomik yapının muhafazası için bu kavgayı sürdürmek ve bu kavgadan galip ayrılmak zorunda. Sömürge olmamak için onurlu bir mücadele veren bir ülke iseniz, ülkenizde hiç de olmadık bir zamanda bir iç savaş çıkartıp ister istemez kaynaklarınızın o tarafa kanalize edilmesini sağlayabiliyor. Bu tip kısa vadeli ve askeri yöntemlerin yanı sıra ülkenizden seçtiği komprodor tüccarları kullanarak ekonominizde kapanması imkansız kara delikler meydana getirebiliyor. En acı olanı ve belki de telafisi en zor olanı komprodor aydınların marifetiyle yaptığıdır ki pekala bu şekilde ülkenizin eğitimini birkaç yılda bir değişen sistemlerle karmakarışık, yetersiz hale getiriyor ve sonra da ülke insanlarını eğitimsiz bir toplum haline getirebiliyor. Bu yöntemle sizin ülkenizin insanının, okumayı fotoroman, Teksas ve Tommiks okumaktan ibaret gören bir toplum olmasını sağlayabiliyor. Bu durum, insanınızın, okumayan ve yazmayan bir toplum olarak üretmeyen bir toplum olmasına ve sadece tüketen ama ısrarlı bir şekilde tüketen bir toplum olmasına sebep oluyor. Üretim olmayınca ekonomik sıkıntı başlıyor. Sıkıntı devam ederken daha çok okumuyor ve daha çok yazmıyorsunuz, yazmadıkça daha çok üretmiyor daha çok ekonomik sıkıntıya düçar kalıyorsunuz. Bir kısır döngü , bir bumerang bu aslında, ama sonunda sizi sömürgeci ülkeye teslimiyete götürüyor. Nihai olarak istenen de bu zaten. F. Fanon bu durumu şöyle açıklıyor "Siyah Deri Beyaz Maske" adlı kitabında: "Fransız sömürge ordusunda, özellikle Senegal alaylarında, siyahi subaylar görevlerini her şeyden çok tercüman olarak yerine getirirler. Bunlar efendilerinin talimatlarını kendi adamlarına aktarırken herkesten çok siyahi askerlerin gözünde itibar kazanacaktır." Ne dersiniz gözümüzde itibar kazanmış niceleri, kimlerin tercümanlığını yapıyor bizlere..

NATO Zirvesi'nin ardından
Türkiye, Asya ile Avrupa arasında stratejik köprü görevini üstlenen, coğrafi bakımdan pek çok avantajı olan bir ülke. Kuzeybatısında; modern, sanayileşmiş ve yenilikçi Avrupa ülkelerini bulunduran, aynı zamanda güneydoğu ve kuzey doğusunda da yeraltı kaynakları bakımından zengin ülkelerle komşu olan Türkiye; maalesef bu konumunun avantajlarından bugüne kadar pek fazla yararlanamamıştır. Eğer Türkiye, üzerinde bulunduğu coğrafyanın avantajlarını iyi kullanmış olsaydı, bugün Avrupa Birliği'nin kapısında gün almak için bu kadar fazla çaba sarfetmez, İngiltere ve Almanya gibi Avrupa Birliği'nin önemli üyelerinden biri konumuna gelirdi.

Şu sıralar ülke gündeminde, güney doğuda ortaya çıkan sorunlar ve bu sorunların nasıl çözümlenebileceği sorusu önemli bir yer kaplamakta. Irak'ta Amerikan askerlerinin çabalarına rağmen hâlâ direniş bastırılamadı. Ayrıca Irak'ta bulunan Kürtler'in federal devlet bahanesi ile Musul ve Kerkük'ü içine alan ABD destekli bir Kürt devleti kurmak istediğini bilmeyen kalmadı. Yaklaşık bir seneyi aşan bir süredir Irak'ta bulunan Amerika'nın ve koalisyon güçlerinin de bu duruma karşı bir tavır aldığını göremedik. Türkiye ise Irak'ta oluşan bu belirsizliği pasif bir şekilde takip ediyor. NATO zirvesi nedeniyle İstanbul'a gelen Amerika Başkanı George W. Bush'tan ısrarlı sorularına rağmen Başbakanımız hâlâ bu kritik konular hakkında güvence alamadı. ABD söz vermesine rağmen henüz Irak'taki PKK sorununu çözme konusunda aktif bir siyasi tavır göstermedi. Ülkemizi bekleyen bir tehlike daha var. Eğer Irak'ta bir federal Kürt Devleti kurulup, Irak'ın toprak bütünlüğü bölünürse Türkiye zor duruma düşebilir. Kurulan Kürt Devleti, Türkiye'de bulunan Kürtleri ve bulundukları yerleri kendi devletinin sınırları içinde saymak girişiminde bulunabilir.

Bu durum bölgede büyük bir kaosu meydana getirir. Türkiye senelerdir uyguladığı dış politikası ile Ortadoğu'da hiçbir zaman Osmanlı'dan boşalan otorite eksikliğini dolduramadı... Türkiye'nin bu boşluğunu, ülkeler arasındaki çekişmeyi fırsat bilen Amerika "demokrasi" söylemiyle doldurmaya çalışmış ve bu coğrafyadaki etkinliğini arttırarak bölgedeki zengin yeraltı kaynaklarını kontrol altına alma durumuna gelmiştir. Bunu yaparken eksikliğini gördüğü 'çok önemli' bir konuyu da bugün biten NATO zirvesine taşımıştır. Bundan böyle demokratik, laik, din ve vicdan özgürlüğünü içine tam anlamıyla sindirmiş bir T.C., bölgede adeta "Osmanlı Devleti" modelini üstlenerek ister Kürt, ister Ermeni, ister Arap, Müslüman ister Hristiyan veya Musevi olsun tüm insanlara evrensel değerlerle vatandaşlık kavramı içerisinde davranarak kalkınmayı ve demokratikleşme sürecini getirebilecek bir "hami" devlet konumundadır.

Bu yüzden herkesin aylardır tartıştığı "Büyük Orta Doğu Projesi " aslında Osmanlı modeli sonrası uzun yıllar boşta kalan otorite boşluğunu Türkiye eliyle doldurmaktan ibarettir... Bunu önemli bir fırsat olarak değerlendiren ABD ve onun etki odağındaki NATO ülkeleri bu yüzden tarihi zirveyi, konuyu anlamakta ve değerlendirerek öncü rolünü üstlenebilecek konumda bulunan Hükümetle, İstanbul'da gerçekleştirmişlerdir.

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu