İki kocaman yıl geçmiş.. Alaeddin Özdenören'in 'sağ yanındaki kalbi'yle öte dünyaya göçeli.. Sanki dün gibi; Bursa'ya gelişi, hastaneye yatırılışı, Balıkesir'e dönüşü ve bir akşam üzeri gelen vefât haberi.. Her şey üç ay içinde başladı, gelişti ve neticelendi.. Takdir-i ilâhi..

Ölülerimizi çoğu zaman sadece vefât günlerinde hatırlıyoruz.. Bazen, o günleri de unutuyoruz.. Üstelik aynı şeyin, yani o hatırlanmama/unutulma gibi can sıkıcı/yakıcı his körlüğünün muhtemelen bizim de başımıza geleceğini bildiğimiz hâlde, yapıyoruz bunu.. Maalesef..

Alaeddin Özdenören, 'sahih' bir şairdi.. 'Kendi' gibi/olarak yazdı şiirini.. 'Kendisi' gibi/olarak da yaşadı.. Neyse, oydu.. Kılıflara, gölgelere, maskelere, riyakâr tavırlara ihtiyaç duymadı.. Hayatını hiç sakınmadı..

Hatırlıyorum: Hemen her akşam hastanede kendisini ziyarete gittiğimde, konuşmalarımız esnasında söz döner dolaşır Cahit Zarifoğlu'na gelirdi; daha doğrusu, sözü Zarifoğlu'na Alaeddin Bey getirirdi.. Söz konusu tutumundan Zarifoğlu'nu çok sevdiğini anlar, hatta Cahit Bey'le alâkalı hâtıralarındaki kimi olay ve durumları ifade ederken yüzüne yansıyan anlam hâlelerinden kalkarak yer yer ondan etkilenmiş olduğunu düşünür ve bu iki şairin, hayata, yakın bir rûh hâliyle baktıklarına kanaat getirirdim. Zarifoğlu söz konusu olduğunda arkadaşlığın, dostluğun ötesinde çok daha 'saf' ve 'içtenlikli' bir ilgiydi Alaeddin Özdenören'deki.. O konuşmalardan çıkardığım bir başka sonuç da şuydu: Kendisinin, Zarifoğlu'nun vefâtından sonra daha da 'yalnızlaştığını' hissetmemek mümkün değildi..

Artık birbirlerine kavuştuklarına eminim..

Ölülerimizi rahmetle analım..

Nur içinde yatsın her ikisi de…

Bir teklif

Alaeddin Bey, Kültür Bakanlığı Müşavirliği'nden emekli olduktan sonra, bir aile gezisi dolayısıyla geldiği Balıkesir'i çok beğenmiş ve orada kalmaya karar vermişti. Nitekim, vefâtına kadar kısa süreli ve zorunlu ikâmetleri dışında Balıkesir'den hiç ayrılmadı; Balıkesir'i âdeta kendi toprağı bildi ve o toprağa gömüldü.

Vefâtından sonra dergilerde, gazetelerde çıkan çeşitli yazılar dışında, Alaeddin Bey'in kimliğini/kişiliğini, hayat ve dünya algısını, şiirini, poetik yaklaşımlarını ve deneme çalışmalarını ele alan daha kapsamlı herhangi bir faaliyet söz konusu olmadı, maalesef.

Gönül arzu ediyor ki, Alaeddin Özdenören unutulmasın; hiç olmazsa vefât tarihi 26 Haziran'da, hiç olmazsa Balıkesir'de yâd edilsin.

Oysa, bağrında, insan ve şair olarak böylesi sahih bir şahsı barındıran Balıkesir'in kamu ve yerel yönetimlerinden bugüne kadar Alaeddin Bey'i hatırlamaya/anmaya yönelik herhangi bir faaliyete rastlamadığımız gibi, en azından bu tür bir girişime dair niyet beyanı da duymadık.

Balıkesir Valiliği ile Balıkesir Belediyesi'nin, Balıkesir'i kendi vatanı bilmiş değerli şaire elbette bir 'vefâ borcu' söz konusudur..

Bugüne kadar şu ya da bu vesileyle unutulmuş, akıl edilememiş veya gündeme gelmemiş olabilir; ama hiç olmazsa, önümüzdeki yıldan itibaren valilik veya belediye ya da özel sektör kuruluşları tek başına yahut ortak bir girişim şeklinde "Alaeddin Özdenören'i anma toplantısı" düzenleyebilir/düzenlemelidir. Bir, iki, üç… günlük paneller, açık oturumlar… organize edebilir/edilmelidir.

Bu türden bir faaliyetin, hem şairin daha geniş çaplı tanınmasına/tanıtılmasına hem de Alaeddin Özdenören isminin yaşatılmasına katkıda bulunacağını söylemek bile fazla..

Balıkesir'de sorumluluk sahibi her kurum ve kuruluşun bunu bir görev telâkki etmesi umulur. Elbette, diğer illerden de beklenir böyle bir vefâ örneği.. Ancak, esas sorumluluk Balıkesir'indir. Kamu ve yerel yönetimlerle, özel sektör temsilcilerinin, yani Balıkesirlilerindir.

Rahmetli Alaeddin Özdenören, buna fazlasıyla lâyıktır.

İHSAN DENİZ

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan