Ana Sayfa
Gündem
Politika
Ekonomi
Dünya
Aktüel
Spor
Yazarlar
Televizyon
Sağlık
Karikatür
Bugünkü Yeni Şafak
657'liler Ailesi
Bilişim
Çalışanın Sesi
Diziler
Düşünce Gündemi
Kültür-Sanat
Nar-ı Beyza
Okur Sözcüsü
Röportaj
Sinema
Yemek
Zamanda Yolculuk
Bize Yazın
Abone Formu
Temsilcilikler
Reklam
Künye
Arşiv

Yeni Şafak'ta Ara

	Kamil ANAHAR kanahar@yenisafak.com.tr

Trabzonspor’un ne hedefi kalmış ne de amacı. Futbolcular bitik ve bezgin. Lige şampiyonluk parolasıyla giren Trabzonspor, bundan sonra böyle giderse 3 yıl önceki gibi “Küme düşmeme” mücadelesi verir.

Kaleci Jefferson’u top tutmak için aldılar, mübarek adam rakiba gollük pas veriyor. Özgür de onun fotokopisini çıkartıyor. Oyunun başında iki takımda alan daraltması yaptı. Çok kısa alana sıkıştılar. Ve buradan pek fazla çıkmadılar. Trabzon, Fatih hariç 10 defans adamıyla oynadı.

Herkesin “güvendiği” teknik direktör Halilhodziç, dünkü maçın kaybedilmesinde en büyük sorumludur.

Her hafta başka bir ekip. Hasan Üçüncü, Özgür nereden çıktı? Yattara nerede bay Vahid? Yok yorgunmuş. Yattara’nın ayağı kırık da olsa bu takımda olmalı be adam.

Koca Trabzonspor’un 90 dakikada net bir pozisyonu yok, şutu yok. Faul yapan futbolcusu yok. Vah Trabzonspor’um vah.

Trabzonspor’u bugünkü duruma getiren yani sıradanlaştıran o kafadır. Yani 1974’de Boğaz köprülerine karşı çıkan zihniyettir. Bu zihniyetin temsilcisi Atay Aktuğ ve yönetim kurulu bu Trabzonspor ile övünse bile azdır. Allah aşkına düşün bu takımın yakasından.

Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören’den örnek alın.

Geri dön

Yazdır

Yukarı