Ana Sayfa
Gündem
Politika
Ekonomi
Dünya
Aktüel
Spor
Yazarlar
Televizyon
Sağlık
Karikatür
Bugünkü Yeni Şafak
657'liler Ailesi
Bilişim
Çalışanın Sesi
Diziler
Düşünce Gündemi
Kültür-Sanat
Nar-ı Beyza
Okur Sözcüsü
Röportaj
Sinema
Yemek
Zamanda Yolculuk
Bize Yazın
Abone Formu
Temsilcilikler
Reklam
Künye
Arşiv

Yeni Şafak'ta Ara

	Ahmet KEKEÇ akekec@yenisafak.com.tr

Nasip oldu, dün Hürriyet gazetesinden, "Şu Çılgın Türkler"in menakıb tadındaki öykülerinden birini okudum.

İyi geldi.

İşlek bir kalemi var Turgut Özakman'ın. Bu işleklik, sanırım, Özakman'ın seslendiği "kavrama düzeyi"nden kaynaklanıyor. Hani, herşeyde bit yeniği arayan Yalçın Küçük, "Özakman ilkokul düzeyinin altına sesleniyor, bu işi anaokulu seviyesine düşürdü" diyordu ya...

Gerçekten de Özakman'ın yazdıklarını anlıyoruz. Hiç zorlanmıyoruz. Basit anlatım tarzını yeğliyor. En karmaşık görünen olayları bile, bir kalem darbesiyle, kolay algılanabilir hale getiriyor.

Hemen belirteyim, "Şu Çılgın Türkler" başarılı bir propaganda kitabı.

Turgut Özakman da, başarılı bir propagandist.

Hayır, Yalçın Küçük'ten mülhem, müellifin aslında kim olduğu, bu kitabın kimler tarafından yazdırıldığı meselesine girmeyeceğim. Müellif kimse kim! Kitap kim tarafından yazdırıldıysa yazdırıldı! Bunlar, bence, gereksiz spekülasyonlar. Kaldı ki, "propaganda kitabı" yazmak da ayıplanacak ve kınanacak bir iş değil.

Özakman, herkesin, hepimizin malumu olduğu üzere, bilinen bir oyun yazarıdır. Fikriyatı bizi ilgilendirmez. İyi bir oyun yazarıdır. Ortalamanın üzerindedir. Denk getirebilirseniz, "Resimli Osmanlı Tarihi"ni, "Fehim Paşa Konağı"ni filan izleyin, hak vereceksiniz. Reşat Nuri'den uyarladığı "Sarıpınar 1914" de fena değildir.

Kitabın 38. baskısını idrak ettiği günlerde, "Şu Çılgın Türkler"in aslında ne olduğunu faş ettiğim için bir sürü küfür ve hakaret işitmiştim. "Şu Çılgın Türkler", bildiğimiz anlamda bir roman değil, İlhan Selçuk'un da belirttiği gibi "roman diline dönüştürülmüş" bir belgeseldi. Bunu, her fırsatta Özakman'a ve kitabına hayranlığını sunan Hürriyet'in şair-külhan-entelektüel yazarı da itiraf ediyordu: "Turgut Özakman'ın romanını ister klasik, ister modern olsun standart roman olarak okumamız, değerlendirmemiz mümkün değil."

Bunu "kemalist" bilinen biri dile getirdiğinde sorun olmuyordu, ama biz yazdığımızda ölümlerden ölüm beğeniyorduk.

Ülkemizde, ne yazık ki, nüfuz edemediği, anlamadığı, anlamasına imkan ve ihtimal bulunmayan konularda hemen tepki veren mütecaviz bir lumpen kesim var ve bunlar kendilerini "ilerici", "solcu", devrimci" diye taltif ediyorlar.

İlericilik, oysa, statükoculuk değildir.

İlericilik kültürdür, terbiyedir, nezakettir, bilgidir.

Beğenmediğiniz eşhasa küfürle değil, bilgiyle karşı çıkın. Ki, biz de ciddiye alalım sizi.

Hürriyet gazetesi geçtiğimiz haftalarda iyi bir iş yaptı ve 212. baskısına ulaşan "Şu Çılgın Türkler" kitabının yazarını transfer etti. Özakman'ın menakıb tadındaki öykülerini artık Hürriyet sayfalarında okuyoruz ve inanın çok mutlu oluyoruz.

Dün okuduğum bölümde, Özakman, gazeteci Arif Oruç'un "Tasvir-i Efkar"da yayımlanan izlenimlerini aktarıyordu; yine basit cümlelerle, kolay anlaşılır bir dille. Yazının "Ya cepheye gönderin, ya da intihar ederim" ve "Tabancayı aldı, mermiyi terbiyesizin alnına çaktı" bölümleri oldukça etkileyiciydi. Hele keçileri, kuzuları, inekleri, öküzleri, hatta develeriyle mutlu bir hayat yaşayan Emire Ali Ayşe'nin öyküsünü okurken gözyaşlarınızı tutamıyordunuz.

Özakman, "Sonra ne oldu?" diye soruyor. Sonra uğursuz Yunan işgali başladı ve Emire'nin düzeni bozuldu.

Peki sonra ne oldu.

Bu etkileyici ve sarsıcı satırları Turgut Özakman'a ilham eden gazeteci Arif Oruç'a ne oldu?

Turgut Özakman bize Arif Oruç'u anlatsın!

Bazı çılgın Türkler'in Arif Oruç'a ne yaptıklarını anlatsın!

Bazı "çılgın refiklerinin" ona nasıl gadrettiklerini...

Özakman anlatmazsa ben anlatacağım!

Geri dön

Mesaj gönder

Yazdır

Yukarı