AB sürecinde Kıbrıs meselesini bir çözüme kavuşturmak gerekliliğine inanan Tayyip Erdoğan hükümetine duyduğu öfkeyi artık açıktan ve hassas bir zamanlamayla duyuruyor yavru vatanın bilge lideri! Türkiye kamuoyunun büyük bir çoğunluğunun artık eskisi gibi arkasında durmadığının bilgisiyle geliştirdiği taktiksel bir söylemle manevra peşinde kuşkusuz... Görünen o ki "laiklik" ve "irtica" gibi rejimin yumuşak karnını oluşturan kavramları bir kez de kendisi "cephane" olarak kullanmak ve hükümeti hedef tahtasına oturtmak niyetinde... Ciddiye alanlar da olabilir, hükmü geçmiş bir liderin sızlanması diye merhametle bakanlar da... Ama artık başı sıkışan herkesin başvurduğu deja vu (daha önce görmüştük) tadındaki bir tahrik ve manipülasyon yöntemini; Türkiye siyasetine âşina olanlar için sığ bir politik atraksiyon olarak yorumlamaktan başka tercih kalmıyor.

BABALAR VE DUBLÖRLER

Kuzey Kıbrıs'ın tarihi O'nun hayatıyla özdeş olarak anılır oldu. Türk cemaatinin liderliğinin ardından oturduğu Cumhurbaşkanlığı koltuğunu "millî davamız" zırhının dokunulmazlığıyla korumayı başardı. "Sürdürülebilir bir çözümsüzlükten" yana oldu hep... Rum tarafının adaletsiz talepleri karşısında "yaptıklarıyla" değil "yapmadıklarıyla" karşılık vermeyi tercih etti. Türkiye'nin mâlî yardımları sadece bir "bürokratik devlet"in varlığını korumaya yaradı ... Ekonomik yoksulluğun bahanesi zaten ambargoydu. Sosyolojik kimlik krizinin, dolayısıyla kendinden "kopuş"un önünü alma gereği hiç hissedilmedi.

Sahte bir sevgiye dayalı "otorite"yi aynı adlı kitabında inceleyen sosyolog Richard Sennet, baba-soyluluğa dayanan yönetim biçimi olarak Paternalizm'i inceler: "...Bu egemenlik erkeklerin, babalık rollerine dayanır. Koruyucu, müsamahasız yargıç ve güçlü kişi ...ancak bu roller..." diyerek uyarır; "maddi olmaktan çok simgeseldir. Paternalist bir toplumda hiçbir baba (lider) çocuklarına dünyada belli bir yer edineceğine dair güvence veremez; yalnızca bir koruyucu olarak davranabilir."

Kuzey Kıbrıs'ın kurucu liderliğini üstlenen Rauf Denktaş, bu lider tipolojisinin bir örneği olarak otoritesini sürdürme yolunu seçti. Ada'daki Türk toplumuna yeni bir hayat sunmaktan, sahici bir gelecek kurmaktan hep kaçındı. Onları dış dünyanın ve Rumların tehditlerinden (geçmişin haklı anılarını da hep taze tutarak) koruduğunu söyleyerek yüzyılın içinde paranteze almayı başardı. Güvence vermedi, yalnızca koruyucu, yani Baba kimliğinin gerekliliği ve tekliğiyle ayakta kaldı. Minyatür bir Türkiye olarak tasarlanan bu adanın tarihinde meslektaşı ve yakın dostu Süleyman Demirel'in adeta politik dublörü olarak eşzamanlı bir oyun sahneledi. Polemikçi söylemini de hesaba katarak söylersek, ustasının popülist ve demagojik liderliğinin tüm telif haklarını kullanarak, Kuzey Kıbrıs'ın Baba'sı olarak kendini kurguladı. Taklit, aslını yüceltti ama siyasal ömrü/geçerliliği de onunla aynı zamanda tükendi.

FAİL-İ MEÇHUL İTİRAF

Annan Planı'nı kabul eden Türk toplumunun gençlerine sitem ederken sözde bir itirafta bulunmaktan da geri kalmadı liderimiz. Bir demecinde mealen, "Barış Harekâtı'ndan sonraki dönemde Türk gençlerinin dinî ve millî kimliklerinin korunmasına gereken özeni gösterememekten, ihmalkârlıklarından dolayı pişman olduklarından" söz etti. Bugün de Türkiye'deki bazı kadın vatandaşların giyimlerine "kara kargalar" sıfatını layık görerek, milliyetçi ve muhafazakâr tanımlamasıyla oluşturduğu profilin sahiciliğinin artık okunmasına istemeden imkân sağlamış gözükmekte! Oysa, Türkiye'deki muhafazakar yayınevlerine "gençlere dinî ve millî duyarlılıkta öğütler" içeren kitaplar (Kur'an'dan İlhamlar vb.) yazarak, Demirel benzeri "imanlı ve fedakâr" lider imajının gerekliliği için her meşrebe göre şerbet vermişti.

Bugün Kuzey Kıbrıs'ta yarına olan inancı kuşkulu, dolayısıyla aidiyetlerine ilişkin kaygıları olmayan, kültürel kopuşun ve kimlik krizinin güvensizliğiyle tarihini ve geleceğini arayan çaresiz bir gençliğin başlıca sorumlusu olarak karşımızda duruyor.

BİR ADADAN FAZLASI!

Shakespeare ünlü "Ottello" tragedyasında Kıbrıs'a başkomutan olarak gönderilen Arap (Mağrib) asıllı bir Venediklinin öyküsünü anlatır. Dalkavukların sözlerine ve kendi vazgeçilmezliğine fazlasıyla değer vererek karısı Desdomona'yı elleriyle öldürür kahramanımız. O'nu aldattığını düşünmüştür ve kıskançlığının esiri olmuştur. Ottello karısına kıymıştır ama kendisi de bu sondan kurtulamaz ve son pişmanlığını da intihar ederek tescil eder.

Bizim trajedimizin aktörü Rauf Denktaş ise kendisine "millî kahraman"lık kazandıran çıplak hırsının gücüyle bir halkın hayatına kıymayı başardı. "Küçük olsun benim olsun" hevesiyle Kuzey Kıbrıs'ın geçmişini yok etti, geleceğini ise hâlâ ipotek altına almaya çalışıyor. Ottello'dan tek farkı ise sahici ve telafi edici bir pişmanlıktan hâlâ yoksun olması... Çelişkileriyle ve hamasî bir retorikle mazinin bilançosu- nu gözden kaçırmaya çalışıyor. Dün Kıbrıs'taki Türk ordusuna işgalci diyerek kitap yazan Perinçek ve benzerleriyle artık "ulusalcı koalisyon" çatısı altında kol kola geziyor.

Toplumun omurgasını oluşturan geniş bir kitleden artık beklentisi olmadığı için de "kara kargalar" diye tanımlayarak yavru vatana liderlik dönüşü için kışkırtıcı bir zemin yoklaması gerçekleştiriyor. Kurtlar Vadisi dizisindeki performansı için belki gelecek vadeden oyuncu ödülünü alabilirdi. Ama bu kez talip olduğu rolden bir gişe hasılatı beklemesi safdillik olacak!

"Ulema" rolüne heveslenecek yerde anılarını yeniden ve içtenlikle yazsa vicdanını rahatlatmayı başarır belki de! Çünkü muhasebesini yapacağı geçmişinde bir adadan fazlası var! Kirli paranın, karanlık bir rant trafiğinin (tıpkı Rum kesimindeki gibi) bir adayı nasıl jeo-strateji kamuflajıyla kimliksizliğe ve geleceksizliğe mahkum edip adeta hapishaneye dönüştürdüğünü anlatmalı!

"Mağrur olma devrik Başkan! Senden büyük tarih var!"

Geri dön

Yazdır

Yukarı