Ana Sayfa
Gündem
Politika
Ekonomi
Dünya
Aktüel
Spor
Yazarlar
Televizyon
Sağlık
Karikatür
Bugünkü Yeni Şafak
657'liler Ailesi
Bilişim
Çalışanın Sesi
Diziler
Düşünce Gündemi
Kültür-Sanat
Nar-ı Beyza
Okur Sözcüsü
Röportaj
Sinema
Yemek
Zamanda Yolculuk
Bize Yazın
Abone Formu
Temsilcilikler
Reklam
Künye
Arşiv

Yeni Şafak'ta Ara

	Melikşah UTKU mutku@yenisafak.com.tr

50 yılın en iyi haber fotoğrafları tren vagonları gibi geçiyor gözümün önünden.

Önce bir zenci kız öğrenciye takılıyor gözüm. Etrafını beyaz gençler sarmış; biri parmaklarını kızın kafasının ardından uzatmış, kulak yapıyor; gençler insafsız kahkahalar atıyor. Fotoğraf ödül alıyor, ama o güne dek sadece beyazların alındığı üniversitenin ilk zenci öğrencisi baskılara sadece 4 gün dayanabiliyor.

Birkaç yıl sonrasında yüzünde, ailesini komşu sandığı insanların kurşunlarına kurban veren birinin acısını taşıyan Kıbrıslı bir Türk kadının çığlığı işliyor kulaklara. Aynı kaybetme acısı daha sonraki fotoğraflara da sızıyor.

Bir başka sahnede soğukkanlı bir polis şefi, bir sivilin kafasını dağıtıyor tek bir kurşunla. Sonralarda köyleri Amerikan askerlerince napalm bombalarıyla yakılan çocukların dehşet içinde kaçışları var. Ortadaki kız çıplak, yanan kıyafetlerini söküp atmış. ABD'nin Vietnam macerasına son çiviyi çakmış demişlerdi bu fotoğraf için.

Fotoğraflar birbiri ardına geçiyor. Mekân ve insanlar değişiyor. Acı değişmiyor. Kiminde Filistinli mültecilerin haykırışlarında yankılanıyor. Kiminde Kosovalıların. Beyrut'taki kamplarda Lübnanlı milisler tarafından katledilen insanların üst üste yığılmış cesetleri etrafında şakalaşan İsrailli askerlerin gülüşlerindeki kara ironiye siniyor ardından. Kuraklık ve açlığın kavurduğu Afrika'da derisi kemiklerine yapışmış sabilerin acı çekmeye dermanı kalmamış suratlarına konuyor sinekler gibi acı. Yine bir başkasında, bir kimya tesisinden sızan zehirli gazlarla gözü saydamlaşmış, teni gömüldüğü toprağın rengine dönüşmüş bir çocuğun, üzerine toprak serilmeden önce gökyüzüne yönelttiği görmeyen bakışlara sabitlenmiş acı. Kafası çuvala sokulmuş Iraklı bir babanın oğluna sarılışından da acı sırıtıyor tel örgülerin ardından.

Bu acıları bu fotoğraflara başka insanlar işliyor. İnsanı insan düşürüyor acı çukuruna. Acıyı deprem sonrası çocuklarının yaşam çekilmiş vücutlarının önünde ağıt yakan anneleri de yakarken görüyoruz. Ama insanın insana yaptığını, hiçbir felaket yapmamıştır insanoğluna.

Kameralar çekiyor, fotoğraf makineleri tıkır tıkır çalışıyor. Acılar donuklaştırılarak çerçeveleniyor. Filistinli bir baba ile oğlunun çapraz ateş altında yaşadıkları son dakikalar işleniyor kafalarımıza. Ebu Garib cehenneminden sıyrılıp dünya kamuoyuna taşınan işkence görüntüleri iğrendiriyor hepimizi. En nihayet dün Irak'ta Amerikan askerlerinin "yanlışlıkla" taradıkları minibüsten çıkan çocuk cesetleri ile kahroluyoruz.

Kafamızdaki sahneler, iğreniyor olmamız, kahroluşumuz, Irak'tan her gün gelen katliam haberleri, tren vagonları gibi önümüzden akan acı görüntüleri. Artık biliyor ve görüyor olmamız ne değiştiriyor? Sanal bir tedirginlikten öte bir şey bırakmıyor mu, tüm bunlar? Yoksa artık kanıksadık mı, vahşeti ve başkalarının acılarını?

İneklerin geçen trene gösterdikleri ilgiden öte bir şey kaldı mı içimizde?

Geri dön

Mesaj gönder

Yazdır

Yukarı