Zaman gazetesine konuşan Basın Konseyi'nin değerli başkanı Oktay Ekşi (Nuriye Akman röportajı), "andıç olayına üzüldüğünü" söylüyor... Şemdin Sakık'ın "PKK ile işbirliği yapan gazeteciler var" açıklamasına atfen iki yazı yazmış, böyle bir açıklama olmadığını öğrenince de yıkılmış.

İnanıyorum, yıkılmıştır.

Keşke yıkılmakla kalmasaydı, "alçakları" deşifre (!) ederkenki celadeti, işlerine son verilen gazeteciler konusunda da sergileseydi.

Neyse, konumuz Oktay Ekşi değil... Zaten Oktay Bey ve andıç meselesiyle ilgili görüşlerimi daha önce yazmıştım. Hatta, galiba mahkemelik de olmuştuk. Bu kez, andıç mağdurlarından birini, saydığım ve değer verdiğim bir gazeteciyi yazmak istiyorum.

Müddei bir gazeteci...

Körfez Savaşı'ndan beri, Amerikan politikalarıyla ilgili yanıla yanıla geldiği halde, müddei görüntüsünden asla taviz vermeyen bir gazeteci. Çok değer verdiği Amerikalı dostlarının onu yanılttığını, sistemli bir "dezenformasyona" tâbi tuttuğunu öldür Allah kabullenmeyen ve Amerikan politikalarının hikmetine inanmış bir gazeteci.

11 Eylül sürecinde bir haller oldu ve birbenbire farklı bir halete büründü. Çevresinden, arkadaşlarından, dostlarından koptu. İnsanlarla selamı sabahı kesti.

Bir şeyler anlatmak istiyordu.

Bu kendince haklı gördüğü tavrı görülsün, bilinsin, değerlendirilsin istiyordu.

Sorun, çalıştığı gazetenin (hadi adını da verelim, Yeani Şafak'ın) 11 Eylül politikasıydı. Ona göre 21. yüzyıl, globalizmin şekillendireceği daha "yaşanabilir", daha "aydınlık", daha "paylaşıma dayalı" bir yüzyıl olacaktı. Değişmenin dinamiği Amerika Birleşik Devletleri'ydi. ABD'nin "teröre karşı savaşı"nı anlamalı, desteklemeli, hatta bu sürece katılmalıydık.

Hatta daha da ileri gidiyordu; ya "global histeri"yi kutsamalı ve üzerimize düşenleri yapmalı, ya da ufuksuz, astigmat, "ahmak" suçlamalarını peşinen kabullenmeliydik. ABD uçakları Kandahar'ı, Kabil'i, Mezar-ı Şerif'i bombalarken, o mütemadiyen bu cinayete ortak olmayanları suçlayan yazılar yazıyordu..

Israrla, "Türkiye'deki İslamcılar El-Kaide örgütü ve onu himaye eden Taliban rejimiyle kendi anlayışları arasında bir benzerlik bulunmadığını ısrarla ve tereddüte yer bırakmayacak biçimde ortaya koymalıdır" diyordu..

Sanki İslamcılarla Taliban rejimi arasında "dirsek teması" varmış gibi...

Yeni çatışma ekseni, "terörden yana olanlar-teröre karşı olanlar"dı; Kızılderililer gibi yok olmak istemiyorsak, safımızı belirlemeliydik.

11 Eylül süreci dünyaya barış, huzur ve refah getirmekle kalmayacak, Filistin meselesini de çözecekti. Çünkü "teröre karşı savaş" en çok onların işine yarayacaktı. Buna gerçekten inanıyordu. Irak'ın işgalinden sonra da benzer şeyler yazmaya devam etti. Ama yanıldı. Mütemadiyen yanılıyor. BOP konusunda da yanılacak ve hiçbir şey olmamış gibi yazmaya devam edecek.

Geçen gün bir yazısını okudum, üzüldüm.

Türkiye'de bazı gazeteciler Amerikan Büyükelçiliği marifetiyle andıçlanırken, o bırakın bütün bunlardan rahatsızlık duymayı, andıç mağdurlarını "Bir otobüse doluşarak bölgede (Suriye'de) 'siyaset turizmi' yapan Türk avanak solcuları" diyerek bir kez daha işgal lobisinin önüne atıyordu.

Karşı tavır geliştirmek için, andıçın ille de TSK'dan gelmesi mi gerekiyor?

Bu saatten sonra, ondan, Amerika'nın "psikolojik yıpratma harekâtına" karşı meslektaşlarına sahip çıkmasını beklemiyorum. Hele, eleştirilerinde düzeyli olmasını, meselelere serinkanlılıkla bakmasını hiç beklemiyorum.

Kaldı ki, Nuray Mert'in de altını çizdiği gibi, Ortadoğu'yu köy köy bilmekle, Şii aşiretlerinin ismini ezbere saymakla avanaklık zail olmuyor. Çünkü, siyasî tasavvur başka, insanlık tasavvuru başka...

AHMET KEKEÇ

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan