"Hak Çalab'ım, hak Çalab'ım, sencileyin yok Çalab'ım!
Günahlıyam yarlıgagıl, ey rahmeti çok Çalab'ım!

Kullar senin, sen kulların; günahları çok bunların.
Uçmağına sal bunları, binsinler Burak Çalab'ım!

Ben eydürem kim ey Ganî, nedir bu derdin dermanı?
Zinhar esirgeme beni, aşk oduna yak Çalab'ım!

Ne yoksul u ne baydasın, ne köşk ü saraylardasın;
Girdin miskinler gönlüne, edindin durak Çalab'ım!

Kogıl beni uş yanayım, kül oluban uşanayım.
Ol sevdiğin Muhammed'e, olayım çırak Çalab'ım!

Ne ilmim var, ne taatim; ne gücüm var, ne takatim.
Meğer kıla inayetin, yüzümüzü ak Çalab'ım!

Yunus'u sen yarlığagıl, bu günahlı kullar ile;
Eğer yarlığamaz isen, key katı firak Çalab'ım!"

Kadın bu şiiri okuyor, dönüp yeniden okuyor, dönüp bir daha okuyor.
Nedir, ne oluyor?

…..

Uzun, ayrıntılı ve gözyaşlarıyla sulanmış sıcak bir soruşturmadan sonra anlaşılıyor ki, çevresindeki hemen herkesin "Allah" dediği, bütün bismillâh'larda, bütün maşallah'larda, bütün inşallah'larda, bütün "Allah razı olsun!"larda, bütün illallah'larda, bütün estağfirullah'larda… kullanılan ve kullanıla kullanıla iyice yıpratılmış olan "Allah" lâfzından tevahhuş etme noktasına gelmiş kadın.

Düşünüyor ve sanıyor ki o kadın, Yunus'un inandığı, Yunus'un dayandığı, Yunus'un sevdiği ve sevgisini taleb ettiği Allah'ı, Yunus'un diliyle, "Çalap" ile anarsa daha iyi, daha samimi, daha sıcak bir ilişki kurabilecek; çevresinde dolanırken pervasızca gönlünü kırabilenlerin inanır göründükleri Allah'tan daha iyi bir Tanrı'ya, kırılmış kalbini onartabilecek.

Tuhaftı belki ama çok öğretici bir tevahhuş ve çok anlamlı bir yöneliş vardı ortada.

"Allah!" dedim ve sustum.

Yunus'un bir başka sözü kımıldadı içimde:

"Gönül Çalab'ın tahtı, Çalap gönüle baktı;
İki cihan bedbahtı, kim gönül yıkar ise!"

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan