Fehmi Koru, piyasamızın en iyi gazetecilerindendir... Gazeteci değil sadece; iyi bir yazar, iyi bir okurdur. Politik-gerilim yazarları arşivimi oluştururken, ondan çok yararlandım. Vince Flynn'ı ona borçluyum mesela.

Yazı atlatmada da üstüne yoktur. Şafak Altun'un "Yolsuzluğun 100 Yıllık Tarihi"ni erken davranıp ben yazacaktım güya. "Nasılsa benden başkası farketmemiştir" diye düşünüyordum. Peyami Safa konusu da öyle... (Şafak Altun'un kitabını gene yazacağım. İkinci bir yazıyı icbar ettirecek önemde ve değerde bir çalışma çünkü. Peyami Safa meselesini de, belki başka bir veçhesiyle ele alırım; bilmiyorum.)

Fehmi ağabey, "yeni yıla yeni kitaplarla girin" diyor. Buradan mülhem, bana da, "ısrarla okumadığımız" bazı eski kitaplarla ilgili yazmak kalıyor. Nazire yapmak için söylemiyorum. Fehmi Koru'nun gündeme getirdiği yeni ve değerli kitaplara hiç kimsenin, hiç birimizin itirazı yok. Mustafa Armağan'ın yazdıklarına kim itiraz edebilir?

Peyami Safa'ya? Gazali, ha keza...

Ben, "yeni"den, "İlk 50 bin, İlk 100 bin" lejandıyla piyasaya çıkan "çok satar"ları anlıyorum. 54 gram adi kağıt, kötü kapak, kötü cilt, bozuk hurufat ve döküntü rötatif baskı. Fiyatı da, doğal olarak ucuz.

Orhan Pamuk, Akşam gazetesine verdiği mülakatta, kendi deneyiminden yola çıkarak, Türkiye'de ciddi ve etkin bir denetleme kurumu olmadığını, edebiyat çarkının kendi kendine döndüğünü, yazarın pekala eleştiri kurumu olmaksızın da varolabileceğini, kendisinin de bunu kanıtladığını söylüyordu. Motamot böyle demiyordu da, bunu demeye getiriyordu.

Bir başka ünlü yazarımız, hadi adını da söyleyelim, Murathan Mungan da, "kötücül ve tarafgir" eleştirmenlerin eserin doğru anlaşılmasına katkıda bulunmadığını, dolayısıyla medya ilgisini her zaman eleştiri kurumuna tercih ettiğini söylüyordu. Bazı eleştirmenler, yazar eksenli tanıtım ve promosyonlara karşı çıkıyormuş. Bazıları "milli güvenlik konseyi üyesi" gibi davranıyormuş. Eh, bazıları da yazarın yaptıklarına nüfuz edemiyormuş. Dolayısıyla, "eleştirmenlerin aradan çekilmesi ile gelen demokrat ortam" edebiyat için daha iyi imiş...

Pek de haksız sayılmaz aslında.

Gerçi, medya ilgisi de bir edebiyat eserinin doğru anlaşılmasına katkıda bulunmuyor ama, bu arkadaşlar (Orhan Pamuk'lar, Murathan Mungan'lar, Ahmet Altan'lar, Perihan Mağden'ler, Ahmet Ümit'ler) nasılsa eleştiri kurumu olmaksızın da var olabiliyorlar. Çünkü, yine Mungan'a göre, "Kitap artık yüksek tirajlı gazetelerle, reklamlarla tanıtıldığı, okura doğrudan ulaştığı için" eleştirmenlere pek ihtiyaç kalmadı.

Belki de bu yüzden, "İlk 50 bin, İlk 100 bin" lejandıyla birtakım tiksindirici kitapları, edebiyatla ünsiyeti tartışmalı birtakım yeteneksiz yazarları kakalıyorlar bize... "Aşkın Çeşitli Halleri" türünden zırvalar belki bu yüzden haftalarca çok satanlar listesinde yer bulabiliyor. Belki bu yüzden Ahmet Ümit kardeşimiz "Aşk Köpekliktir" gibi kaba bir ilginçlik gösterisine cesaret edebiliyor...

Ne güzel işte, kitap satıyor, sirkülasyon oluyor, herkes kazanıyor diyeceksiniz. Pek de öyle değil... Pamuk ve Mungan gibiler istisna, gide gide kötü yazarların ve aç gözlü yayıncıların kazandığı tiksindirici bir edebiyat ortamı oluşuyor. Üstelik, bu popüler sürükleniş, bu çok satış cehdi, edebiyata da zarar veriyor.

Bence yeni yıla eski kitaplarla girmekte yarar var.

Faulkner'ın "Ses ve Öfke"si eski bir kitaptır mesela. 2004 yılında yeni baskısını yaptı. Otuz yıl sonra ikinci baskı...

Gerçi işbilir editör, Rasih Güran'ın o enfes çevirisine ufak tefek müdahalelerde bulunmuş, bana göre kitabın ruhu olan "Lanetliydi, üstelik bunu biliyordu" cümlesini, "Bahtsızdı, bunu da biliyordu" şeklinde değiştirmiş ama, kitabın yakıcı etkisi "aynen" devam ediyor.

AHMET KEKEÇ

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu