Bugün 2005 yılının ilk günü. Bir yığın unutulmaz olay ile ve en son Güney Asya'yı vuran tsunami felaketi ile 2004 yılını geride bıraktık.

Elbette geçmişten ders alarak geleceğe bakmak lazımdır. Geçmişteki acı olaylara üzülüp tedbir almamak yeni ve muhtemel acıları dindirmeyeceği gibi geçmişteki sevinç ve gurur tablolarıyla övünmek de mevcut ve muhtemel sorunları çözmeyecektir.

Güney Asya'daki felaketin bir benzerini biz 1999 yılında yaşamadık mı? Aradan beş sene geçti. Hangi tedbirleri aldık? Mesela nüfusumuzun beşte birini barındıran İstanbul şehrimiz böyle bir musibete hazır mı yani hazırladık mı? Japonya 7-8 şiddetinde depremleri bile üç beş kurban ile atlatacak tedbirlerle donatılmışken biz hala güçlendirilmesi gereken binaları bile depreme hazırlayamadıysak eski musibetlere ah vah etmenin ne faydası var?!

Tsunami felaketinin vurduğu Endonezya'nın Aceh bölgesine biz 16. yüzyılda 17 kadırga ve 2 levazım gemisiyle gitmişiz ve yöre halkını batı sömürgesine karşı eğitmişiz. Endenozya nere İstanbul nere. Ama devletimiz güçlüymüş elini taa oralara uzatmış diye övünebiliriz. Ne fayda ki dün sömürgesine karşı dünya halklarını eğittiğimiz batının bugün bir parçası olmak için çırpınıyoruz. Nereden nereye.

Batıyla bütünleşmeye çalışmamızın temelinde batıya teslim olmak yok. En azından biz öyle düşünüyoruz. Batıyla bütünleşmekten amacımız ülkemizin her alandaki geri kalmışlığını yenmek ve ülkemizi her alanda batı düzeyine hatta üstüne çıkarmak. Bu amaç ülkemiz ve insanımız için faydalı bir amaç.

Meseleye bu zaviyeden bakıldığında müzakere tarihinin alınmış olması Türkiye'nin kalkınma ve gelişme istikametinde önünün açılması anlamına geldiği için başarılı bir sonuçtur.

Müzakere tarihi verilmeseydi kıyamet olmazdı ama Türkiye'nin ufku kararırdı. En azından öyle bir görüntü çıkardı ortaya.

Zirvede batı ikiyüzlülüğünü göstermiş olmasına rağmen hayır diyemedi ve tarih vermek zorunda kaldı. Tarih verilmesi -artılarıyla ve eksileriyle- Türkiye'yi müzakere sürecine yani batı standartlarını yakalama sürecine soktuğu için bence başarılıdır.

Üyeliğe kabul edip etmemeleri bence o kadar önemli değil. Önemli olan Türkiye'nin gelişmiş ülkeler düzeyine çıkmasıdır. Tarih verilmesi o süreci başlatmıştır. Önümüzdeki on onbeş sene de önemli değil. Önemli olan bu zaman zarfında Türkiye'nin belirlenen 29 alanda batı standardını yakalamasıdır. O standardı yakaladıktan sonra kim bilir belki AB'ye girmeye gerek kalmayacak ya da Fransa ve Avusturya'dan önce biz referandum ile katılımı reddedeceğiz.

Müzakere sürecinde Türkiye, şirketler hukuku, rekabet, devlet yardımları, tarım, balıkçılık, vergi, ekonomi, istatistik, istihdam, sosyal politikalar, enerji, sanayi politikaları, bilim ve araştırma, eğitim ve staj, telekomünikasyon, kültür, çevre, tüketici hakları ve sağlık, adalet ve içişleri, gümrük birliği, dış ilişkiler, ortak dış ve güvenlik politikası, mali kontrol gibi alanlarda AB standardını yakalamak için çalışacak.

Müzakere tarihinin verilmesi demek bu çalışmaların başlaması demektir. Bunların tamamı kendi insanımızın faydasına olacağı için ilerde üyeliğe alınıp alınmamak o kadar önemli değil. Önemli olan bu çalışmaların başlamasıdır. Müzakare tarihi bu çalışma sürecini başlatacaktır.

Evet önümüzdeki ve sonraki yıllar yukarıdaki alanlarda köklü değişikliklerin yapılacağı zor yıllar olacaktır.

Bu zorluklar sadece hükümetin karşılaşacağı zorluklar değil, hepimizin birlikte karşılaşacağı zorluklar olacak.

Her şeyden önce kimi kafalar çok zorlanacak. Baskıcı totaliter buyurgan zihniyetler bu dönemde karşılaşacakları zorunlu değişimde çok zorlanacaklar.

En çok zorlanacağımız alan da kafaların ve zihniyetlerin değişimi olacak!

RESUL TOSUN

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu