ÖMER ÇAKKAL
1998 yılında çıkardığı Dönen Alçak Olsun albümünün ardından Söyleyeceklerim Var, Yıldırım Gibi ve Ben Ağlarsam Kıyamet Kopar adlı çalışmalara imza atan Uğur Işılak, Kalabalık Yalnızlara ve Ozanca adlarını verdiği iki yeni albüm çıkardı. Süleyman Muhtarov, Volkan Topsakal, Eser Taşkıran ve Hakan Caneroğlu'nun aranjelerini yaptığı albümlerin her ikisi de farklı tarzların ürünü. Işılak, Ozanca albümünde solo bağlama ile yeni bestelerini okuyor; Kalabalık Yalnızlara ise genç sanatçının yaylı ve vurmalı çalgılar eşliğinde seslendirdiği şarkılardan oluşuyor.

İbrahim Erkal sizin için "çağımızın Karacaoğlan'ı" demiş. Albümlerinizin tanıtım dosyasında ise "halk ozanı" sıfatı vurgulanıyor. Üzerinize yakıştırılan bu sıfatları nasıl değerlendiriyorsunuz, hakkını verememek gibi bir endişeye kapılmıyor musunuz?

Böyle bir endişeyle hareket etseydim kendimi halk ozanı olarak tanımlamazdım. Şimdi yapılan söyleşileri falan okuyoruz. Birisi çıkıp 'Ben sanatçı değilim; sanatçı adayıyım. Ben şair değilim, şair adayıyım' falan diyorlar. Bunlar benim tasvip ettiğim şeyler değil. Şimdi ben sanatçı değil sanatçı adayıysam eğer; ekranlarda boy göstermeye hakkım yok. Eğer ben halk ozanı değil, ozan adayıysam, beste yaptığım iddiasıyla ortaya çıkmam hayasızlık, hatta patavatsızlık olur. Ozansan beste yapıyorsundur. Ozansan, yahut sanatçıysan sahneye çıkıyorsundur. Eğer şüphen varsa olgunlaşmanı bekle.

Siz de bir dönem aday mıydınız ozanlığa?

Tabiî, elbette. Ben 8-9 yaşında başladım beste yapmaya. Altı yedi yıl sahneye hiç çıkmadım. O sürede kendimi pişirdim. Günde on saat bağlama çalardım, günde on saat şairleri okurdum. Binlerce şiir vardı ezberimde.

Sanat dünyasına ağır eleştiriler getirdiğinizi biliyoruz ama "hayvanlar çiftliği" dediğiniz doğru mu?

Öyle bir şey demiş miyim?.. Şöyle özetleyeyim durumu. Tarihin hiçbir döneminde sanat bu kadar aşağılanmamıştır. Ben tüm Avrupa'yı, orada yapılan sanatı da biliyorum. Fakat benim ülkemde, bu kadar kültürel hazine olmasına rağmen sanatın bu kadar aşağılanması çok zoruma gidiyor. Bu ülkede popülarite adına, mide hesabına yapılan bir sanat var. Çoğu iki kez dinlenildiğinde ezberlenebilecek kadar kolay olan parçalara çekilen kliplerde sözlerle hiç ilgisi olmadığı halde insan vücudunun pazarlanması başka nasıl açıklanabilir!

Neden iki albüm birden çıkardınız? Albümlerin konseptleri neler?

Biz her yıl bir albüm çıkarmayı gelenek haline getirmiştik. Yaklaşık iki yıldan bu yana albüm yapmadık. İki yılda ellinin üzerinde yaptığım eseri ancak dört albüm alırdı. Biz ikide sınırladık. Kimi dinleyenler tek bağlamayı, kimileri orkestra müziğini seviyor. Ozanca albümü bir geleneğin devamı, Kalabalık Yalnızlara ise bugüne kadar sürdürdüğümüz tarzımızın.

İki albümün isimleri de içerikleri ile uyumlu ama birbirinden farklı. Ozanca neyi, Kalabalık Yalnızlık neyi anlatıyor?

Ozanlık yalnızca müzik adamlığı ile değerlendirilmemeli bence. Ozanlık bir duruş, bir hayat felsefesi. Köroğlu'na bakalım. Ozan ama haksızlığın karşısında duruyor, Bolu Beyi'ne karşı duruyor. Pir Sultan da bir ozan ama, Hızır Paşa'ya 'Dur bakalım, sen yanlış yapıyorsun' diyor. İnsan ozan olamaz belki, ama ozanca duruş sahibi olabilir. Kalabalık Yalnızlara ise hem kalabalık içinde ama aslında yalnız olan, hem de yalnız gibi durmasına karşın kalabalıkları içinde barındırabilenlere atfen yapılmış bir albüm. Özellikle son on yıldır dünyanın dört bir köşesi acılar içinde. Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de haksızlıklara karşı duran bir kitle var. Ama konuşmak istiyor, istiyor ama dilini bağlamışlar. Olayın bir yerinden tutmak istiyor, elini bağlamışlar. Yürümek, koşmak istiyor, ayağını bağlamışlar. Aslında onlar kalabalık yalnızdırlar.

Albümlerinizde hep kendi şiirlerinizi mi okuyorsunuz? Bu konuda bir ilkeniz mi var?

Ozanlık üretim gerektirir. Hazıra konma ozan işi değil. Onun için külfetli, sorumluluk gerektiren bir iştir. Tarihte hiçbir zaman halk ozanı usta malı okumamıştır. Usta malı okuyarak kendini yetiştirmiş, ozanım dedikten sonra üretmeye başlamıştır. Ozan yaşayıp gördüklerini eserlere yansıtmalı ve bir sonraki nesle olan biteni belgeleriyle göstermelidir. Ben de onun için hep kendi bestelerimi okudum; bundan sonra da öyle olacak.