Malumunuz, Fransa Ermeni meselesinin baş sponsoru. Fransız siyasetçiler her fırsatta bu sorunu dile getirerek uluslararası bir siyasal gündem oluşturmaya çalışıyorlar. Onlara göre kendi yaptıkları gibi Türkiye de tarihiyle barışmalıdır, çünkü bu barışma sağlanmadan entegrasyon da sağlanamaz.

Geçen gün Cumhurbaşkanı, AB Uyum Komisyonu ve Başbakan'ı ziyaret eden Fransız Meclis Başkanı Jean-Louis Debre de her görüşmede bu konuyu gündeme getirdi. Ona göre Türkiye mutlaka bir adım atmalı. Aksi halde Fransa'daki seçmenler Türkiye referandumunda "hayır" oyu kullanırlar.

Debre Ankara'dan istediği cevabı alamadı. Hatta ne kadar yanlış bir talep ve üslupla geldiğini anlayarak ısrarından vazgeçmiş gibi göründü.

Türkiye elbette tarihi gerçeklerle yüzleşmeli. Ama önce tarihi gerçeklerin ne olduğu ortaya çıkmalı. Resmi tezlerin inandırıcılığı ile karşı iddiaların inandırıcılığı arasında pek fark yok. İkisi de objektiflikten yeterince uzak. Türkiye'de son zamanlarda bilimsel zeminde konuyu irdeleme iradesi göze çarpıyor. Ama bu irade Ermenilerin çok da hoşuna gitmiş gibi görünmüyor.

Türkiye her geçen gün yeni arşivler açıyor, ama Ermeni araştırmacılar gelip bakmıyorlar bile.

Türkiye kendi arşivlerini ortaya koyuyor ve delil kabul edeceğini söylüyor, ama Ermeniler kendi arşivlerini incelemeye açmıyor.

Türkiye bilimsel toplantılardan kaçmıyor, ama Ermeni tarihçiler yapılan son toplantıya da katılmadı.

Ermenilerin tek taraflı olarak "iddialarımızı kabul edin" talebi hiç de inandırıcı değil.

Ermeni diasporası bu mesele üzerinden politik bir kazanç sağlama peşinde, bu yüzden Türkiye'nin "bu işi tarihçilere bırakalım, gerçekleri açığa çıkarsınlar" söylemi onları tatmin etmiyor.

Fransa Meclis Başkanı Debre, Ankara'daki görüşmelerinde konuyu bugünün hemen çözüm bulunması gereken aktüel bir meselesi olarak takdim etti. AB sürecinde "Fransız seçmenini mutlu etmelisiniz" dedi. "Bunu da çözün, bakın başka problem çıkmayacak" türünden vaadkar da konuştu. Oysa son dönemde AB çevrelerinden gelen taleplerin ardı arkasının kesilmemesi inandırıcılıklarını oldukça sarstı. Kıbrıs konusunda da böyle kolaycı bir mantıkla işi basite indirgeyen, oldu bittiye getirmeye çalışan ve hep Türkiye'den ödün isteyen bir yaklaşım sergilemişlerdi.

Ermeni konusunda açılımdan yana olan Başbakan Erdoğan "Eğer sizin adaletiniz, 400 bin Ermeni'ye mahkum olduysa buna üzülürüz. Fransa'da 500 bin de Türk olduğunu unutmayın" diyerek haklı bir çıkış yaptı. "Avrupa Konseyi Azerbaycan Karabağ'da Ermenistan'ı işgalci ilan etti, buna karşı tavrınız nedir" sorusuna Debre'nin cevap verememesi de çifte standardın bir tezahürüydü.

Gerçekten de son dönemde Türkiye'nin Ermeni vatandaşlarına karşı çok sıcak bir sahiplenme içinde olduğunu ve Ermenistan'la ilişkileri geliştirmeye yönelik de bir politika izlemek istediğini görüyoruz. Ancak hariçten gazel okuyan Ermeni diasporasının ne Türkiye'deki Ermenilerin, ne de Ermenistan'dakilerin durumlarını nazara aldığını sanmıyorum. Diaspora, ne Türkiye'dekilerin iyi durumlarını, ne de Ermenistan'dakilerin kötü durumlarını hesaba katan bir yaklaşım içinde.

Eğer diaspora Türkiye karşıtı kampanyayla uğraşmak yerine Ermenistan'da sıkıntı çeken halk için bir kampanya yapsa daha hayırlı bir iş yapmış olurdu.

Fransa Meclis Başkanı Ankara'da iki şeyi öğrendi. Birincisi Ermeni meselesinde işi oldu bittiye getirip siyasi sonuç devşirmek mümkün değildir. İkincisi de Türkler onurlarına düşkün olduklarından hesaba çeken ve emrivaki yapan tavırlarla karşılaşmaktan hoşlanmazlar.

Buna güzel bir örnek Debre'nin ciddi ciddi "Laiklikle ilgili kanaatlerinizi alalım" türünden sorgulamasına karşın Erdoğan'ın kestirip attığı cevaptı: "Biz laikliği Fransa'dan aldık, ama şimdi ondan iyiyiz."

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu