Biliyorsunuz dün "Sevgililer Günü"ydü ve ben bugün için dünkü gazetelerde yer alan "mesajlar"ı gözden geçirmeyi düşünüyordum. Bu işi birkaç yıl yapmıştım ve bana göre ortaya ilginç bir tablo çıkıyordu. Bu ilginç tablonun en ilginç yönü de, "mesajlar"ın büyük bölümünün "Seni seviyorum", "Seni çok seviyorum", "Seni çok çok seviyorum" tarzında bir tekrardan ibaret oluşuydu; ısmarlanan ilanlara parayı bastırdıkça "çok"ların sayısı artıyordu...

Yani özetle, dilimizi-dünyamızı kuşatan klişecilik "sevgi" söz konusu olunca da karşımızdaydı. Ortada öyle bir iletişim vardı ki, "mesaj"ın yöneltildiği kişi tutup da "İyi de beni niçin çok çok seviyorsun?" diye bir soruyla mesaj sahibinin karşısına dikiliverse bu iş sanki oracıkta son bulacaktı! (Bir kere değindim ama tam günü diye düşündüğümden yine hatırlatacağım: Andre Comte-Sponville'in "Büyük Erdemler Risalesi" başlıklı kitabının (Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2004) "Aşk-Sevgi" başlıklı bölümü bu işi merak edenler için çok yararlı sayfalar barındırıyor.)

Ama olmadı; bugün Kronik Medya sayfamızda da hatırlattığımz gibi bu yılki "Sevgililer Günü"nde gazeteler nasipsiz kaldı... "Mesaj yayımlamak" açısından bu yıla kadar başa güreşen gazetemizde bile tek bir satır yoktu... Olumlu bir gelişme doğrusu; demek ki "sevgililer"in gözünde "medya"yı hiç değilse bu işe karıştırmamak yolunda genel bir tercih oluşmuş.

Peki iyi güzel de, kendimi bu işe bu kadar hazırlamışken bu durumda bugün için ne yazacaktım? Biraz arandım ve aradığımı Tercüman (Ilıcaklar) gazetesinin manşetinde ("Bir dönemin büyük sırrı") buldum.

Aslına bakacak olursanız manşete çıkan bu haber de bir yönü ile "Sevgililer Günü"nü hatırlatıyordu. Alışılmışın biraz dışında ama hatırlatıyordu. Habere konu olan "sevgi", hayırsever iş adamlarımızdan Kadir Has ile eski cumhurbaşkanlarından Süleyman Demirel arasındaki "sevgi"ye ilişkindi.

Tercüman'dan İrem Barutçu, Kadir Has'a soruyor: "Ne var ki, zaman zaman menejerlik yapmıyor musunuz? Örneğin Süleyman Bey'e, 'Mesut Bey'in zamanı geldi' demişsiniz."

Hayırsever iş adamı soruyu çok rahat karşılıyor ve cevabı yapıştırıyor: "Valla bravo... Refah-Yol kabinesi düştü. Cumhurbaşkanı Süleyman Bey, birine, 'Git, kabineni kur' diyecek. Mesut Bey'le yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor. Bir laf atıldı ortaya... Dediler ki: Sen, Süleyman Bey'e rica edersen, kabine kurma görevini Mesut Bey'e verir. Mesut Bey de Başbakan olur.' 'Diğer aday kim?' dedim. 'Tansu Hanım' dediler, ama Tansu Hanım'la yakınlığım yok. Gittim ve Süleyman Bey'e rica ettim. 'Peki kabul ediyorum' dedi. 'Kendilerine söyleyebilir miyim?' dedim. 'Söyleyebilirsin' dedi. Döndük, Mesut Bey'e, 'Yarın, size kabineyi kurmak üzere görev verilecek' dedim."

Nefis bir hikâye doğrusu... "Sevgi" nelere kadir görüyorsunuz... Oysa biz "saf" vatandaşlar yıllardır, Süleyman Demirel'in hükümeti kurma görevini niçin Meclis'te Refah Partisi'nden sonra en fazla milletvekili olan DYP'nin genel başkanı Tansu Çiller'e değil de doğrudan Mesut Yılmaz'a verdiğini "28 Şubat ruhu"nu filan araya sokarak anlamaya çalışmıyor muyduk? Görüyorsunuz, meğerse bütün bu gayretler birer vehimden ibaretmiş; bu ilginç gelişmelerin arkasındaki tek neden "sevgi"den, yani Has-Demirel arasındaki kırk yıl geçmişi olan sevgiden başkası değilmiş! Kadir Has'ın açıkladığı bu "sır" eğer gerçekse, Demirel, kırk yıllık dostunun "Mesut Bey olsun, çünkü Tansu Hanım ile hiç yakınlığım yok, lütfen!" şeklindeki isteğine muhtemelen şu cevabı vermiştir: "Aşkolsun doğrusu lafı mı olur! Aramızdaki kırk yıllık sevgi bağının hiç mi değeri yok. Senin hatırını mı kıracağım, yediğiniz içtiğiniz ayrı gitmeyen Mesut Bey başbakan olsun!"

Şöyle böyle değil, bu Türkiye gerçekten enteresan bir ülke doğrusu...

KÜRŞAT BUMİN

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu