Taksim'deydim cumartesi günü... İstiklal Caddesi'nin en yorgun, en eski binalarından birinin önünde yaklaşık on kişilik bir grup, sol elleriyle havaya kaldırdıkları Komünist adlı dergiyi satıyordu. O metruk binanın katlarından birinde de TKP vardı.

Cadde üzerinde hemen giriş bölümüne bir masa kurulmuş, duvarlara afişler asılmış, bir grup gençte harıl harıl bir faaliyet vardı. Genç bir kız yanıma yaklaştı "Venezuela'da Dünya Demokratik Gençlik Örgütü'nün düzenlediği kutlamalar var. Türkiye'den de 30 kişi bu organizasyona katılıp ülkemizi temsil edecek. Katkıda bulunmak ister misin" dedi.

Katkıda bulunamam dedim. Çünkü siz komünistsiniz, ben de tam karşısında olan fikirlere sahibim diye ekledim.

Sonra başımı caddeye çevirip etrafıma baktım. Binlerce, hatta yüzbinlerce insan oluk oluk akıyordu. İnanılmaz bir sirkülasyon vardı. Saniyeler içinde düşündüm. Caddedeki binlerce insanın büyük bölümü gençlerden oluşuyordu ve hava karardığında hangi barda, çılgınlar gibi nasıl eğlenirimin hesabını yapıyordu bana göre.

Sonra Venezuela'daki organizasyonu anlatan komünist kıza döndüm. "Bak" dedim. "Şu binlerce insanın içinde eğlence çılgınlığının planlarıyla beyin yoran gençlerin sayısını hesaplamak için matematik uzmanı olmanız gerekiyor. Siz ise bir ideoloji peşindesiniz. Bana göre yanlış bir ideoloji... Ancak size saygı duyuyorum. Çünkü sizin bir amacınız var. Bana göre yanlış da olsa bir amaç uğruna ter akıtmanıza saygı duymaktan başka ne yapabilirim ki?.. Sabahlara kadar eğlenmeyi düşünen bir gençlik mi yoksa yanlış da olsa bir amaca sahip olmak mı?... Tercihim ikincisi"

Kız yüzüme baktı, "Katkıda bulunmayı reddettiniz ama ben de size saygı duyuyorum" dedi.

O anda koluma biri girdi. Döndüm baktım, televizyoncu bir arkadaşım... Sarıldık, hal hatır sorduk. Sonra "Hadi gel seni bir yere götüreyim" diyerek emrivaki yapıp, yıllarca sermayeye karşı işçi sınıfı mücadelesi veren TKP'nin bulunduğu binaya soktu. Asansörle yukarı çıkarken "Bizim arkadaş kapitalistin kralıydı ama o da komünist mi oldu ne" diye düşünmeye başladım. Herhalde TKP bürosuna gireceğiz derken, asansör kapısı açıldığında kendimi bambaşka bir yerde buldum, şok oldum. Aynı Laila, Reina tipinde yapılmış bir teras bardı burası. Gündüz olduğu için bomboştu ama personel çılgın geceye hazırlık için harıl harıl çalışıyordu. Bizim televizyoncu arkadaş "Bekirciğim, medyanın tadı tuzu kalmadı, ben de mesleği bıraktım, bu teras barın işletme müdürlüğünü yapıyorum" dedi. Şaşkınlığım iki kat arttı. Yeni açılmış olmasına rağmen gelen müşterileri anlattı. Elçilerden, holding patronu ünlü işadamlarına kadar çok sayıda isim sıraladı.

Alt kat sermaye karşıtı Türkiye Komünist Partisi... Üst kat sadece sermayesi olabilenin gireceği, holding patronlarını ağırlayan Taksim'in Laila'sı...

Alt katta Venezuela'daki gençlik örgütü organizasyonuna katılma planları için kafa patlatan komünistler... Üst katta vur patlasın, çal oynasın diyen kapitalistler... Neredeyse yanyana, sırt sırta, omuz omuza... Garip, tuhaf ve şaşırtıcı... Taksim inanılmaz bir değişim içinde. Ve de müthiş bir haber patlaması var. Her sokak, her bina, her dairede haber kaynıyor. Hem de fokur fokur... Siyahlar, beyazlar, tezatlar.. İdeolojiler, dolu ve boş beyinler...

Bütün bunları niye yazıyorum?... Şunun için... Bizim televizyon habercileri, haber programcıları mışıl mışıl uyuyor. İçlerinde belki de her akşam Taksim sokaklarına dalan yüzlerce haberci var. Ancak onlar da o kalabalık yığınların içinde 'Sev-Genç' ideolojisinin karanlığına dalıp gidiyorlar herhalde...

Yoksa... Taksim'deki haber potansiyelini görmemek için... Kör olmak lazım...

BEKİR HAZAR

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan